>

24 Mart 2013

İLK NEFES: iŞTE BU BİZİM HİKAYEMİZ

Hoş geldin BİLGE…

24 Şubat 2013

Sabah 06:30 da belimden başlayıp, kasıklarımda biten ve bir süre kasılan ağrı ile uyandım. Doğum mu başlamıştı? Sonra dönüp eşime baktım, uyuyordu. Canım benim… gece geç yatmış ve yorgundu. Telaş yapmayayım derken, bir kasılma daha geldi. Yok yok olamazdı… öyle ya sezaryan ile olacaktı ve doktorumuzla doğum tarihini bile belirlemiştik. Ya ablam, ablam gelecekti. Biletini benim söylediğim tarihe göre almıştı. Aman Allah’ım! Bugün günlerden bir de pazardı. Hafta içi olsa olmaz mı? Şimdi geçmişe dönüp düşündüğüm zaman, yüzümde kocaman bir gülümseme oluyor ama inanın o saniyeler içinde kafamdan bu soruları geçiriyor bir yandan da ara ara gelen sancı ya da adını koyamadığım şeyi hissediyordum.
Yatakta daha fazla kalamazdım. Kalktım ve evin koridorunda bir iki tur attım. Oh geçmişti, gayet iyiydim. Karnımı sevdim, ‘’yanlış alarm bebeğim’’ dedim. Zaman geçirmek için bilgisayarımı açtım bir iki şeye baktım derken bir sancı daha geldi. 
Doğum yaklaştığı için annem yanımda kalıyordu. Kaldığı odaya geçtim.
- Anne, bebek olur mu bilmiyorum ama sanırım benim sancılarım başladı. Regl ağrısı gibi bir şey...
Annem ise; bir gün önce ayakta kaldığım için ağrılarımın olabileceğini söyledi. Bir süre daha bekledim. Zaman da ilerliyordu… Hissettiğim sancıların süresi kısalmaya başlayınca, saat tutmaya başladık. 10dk, 5dk, 4dk arayla gelen sancılarım olmaya başladı. Evet, kabullenmek istemesem de zamanına daha var desem de, sanırım minik prensesim gelmeye hazırlanıyordu. Eşimi uyandırmaya karar verdim. Sonrasında ise hemen doktorumuzu aradık. Durumumu anlattım. Anlattıklarım doğrultusunda doğum eyleminin başladığını ve hastanede buluşmamızı söyledi.
Günler öncesinden her şey hazır olduğu için çantalarımı alıp evden çıktık.

09:30
Yaklaşık 10dk sonra Memorial Antalya Hastanesindeydik. Hemen yatış işlemlerimiz tamamladı ve odamıza geçtik. NTS ile de sancılarımın olduğu kesinleşti. Az sonra bir haber geldi. Anestezi uzmanı gecikecek. Evet, sancılar var ama normal düzeyde bir süre bekleyeceğiz. O an öyle sinirlendim ki… ''ben sezaryan olacağım, neden çekeyim ki bu ağrıları'' diyor bir taraftan da ''her şerde vardır bir hayır…''
O an nereden bilirdim ki o sancıların benim yüzüm güldüreceğini…
12:30
Doğuma gidiyorum…
Tüm masumluğuyla bana bakan kızıma sarıldım. Sonra eşime, anne- babama ve ağlamaklı gözlerle odadan ayrıldım. Ağlıyordum ve aklımda tek bir isim vardı o da kızım. Masum masum yüzüme bakışını sanırım ömür boyu unutamayacağım.
Ameliyathanedeyim…
Ameliyat ekibinin hepsi güler yüzlü. Beni sakinleştiriyorlar. Evet, artık gayet iyiyim. Hoş iyi olmamam için sebep de yok.  Beni çok seven bir eşim ve ailem var. Sadece duygusallık had safhada…
Olacaklar anlatıldıktan sonra (ki ilkinden tecrübeliyim) spinal anestezi uygulanıyor, artık hazırım.

Ve işte o an! İlk nefes, ilk ses… Kısık bir ağlama sesi ve arkasından çığlıklar yükseliyor. Bebeğimle buluşuyorum!
Sonra hemen uzman çocuk doktorunun kollarına veriliyor. İlk muayeneden geçti tamam! O an iyice rahatlıyorum. İkimiz de iyiyiz. Evet evet çok iyiyim. :)  

Tüm yaşananlar rüya gibi geçiyor… Yine odadayım ve bebeğim yanımda herkes mutlu.
İlk emzirme başlıyor… Bebeğim çok istekli ve ilk süt gayet iyi hemen geliyor. Sonradan öğreniyorum ki sancı çektiğim için hormonlar uyarılmış ve sütün gelmesi kolaylaşmış. (sezaryan olanlar bilir, süt normal doğuma göre biraz gecikmeli gelir) ''Her şerde bir hayır'' var dedikleri bu olsa gerek. İyi ki sancı çekmişim :)

Kuzularım buluştu.  Ablamız biraz şaşkındı ama kardeşini hemen sahiplendi.
Aradan tam 28 gün geçti. Şu an dört kişilik dört dörtlük :)) bir aile olmanın mutluluğunu yaşıyoruz…

1 Mart 2013

Biz Geldik!

Canım kızım, 38+ 5. günümüzde sabah 06:30 da annesini uyandırarak, spinal sezaryan ile dünyaya merhaba dedi. İkimiz de çok iyiyiz.
Doğum hikayemi, kendimi daha da iyi hissettiğimde paylaşacağım. Çok mutluyum :))